Одончимэгтээ зориулна

Тээр алсын ууланд нь манан сууж босно
Тэртээх амрагаа санахаар гуниг ирж буцна
Шар айрагны ширээн дээрх хөлчүү залуу үзэсгэлэнтэй ч
Шаналсан зүрхийг нь хайрлах хэд билээ? Ганцхан

Зүйл зүйлийн цэцэг хөндийгөөр нэг ургавчиг
Зүрхийг минь соронз мэт татсан нь хэд билээ? Ганцхан
Хонгор хонгор сэтгэл нь уярч дурлах нь олончиг
Хорвоод намайг л гэсэн нь хэд билээ? Ганцхан

Зол заяагаар учирсан заяа тавлингаас алсарч
Зол жаргалтай өдрүүд гуниг ганцаардлаар солигдоно
Урваач урваач гэх нь мянгантай тохиол гэхсэн
Уяхан хонгор минь надад даанч хэд билээ? Ганцхан